Protestantse Gemeenten Westerbork

 Om in te loggen op deze website: Klik hier

Brief van Marjan (29-9-2021)

29 september 2021


Beste gemeente,

Het is alweer 29 september, wat betekent dat ik bijna een maand in Soroti zit. De afgelopen maand was erg bijzonder en ik ben begonnen aan een heel ander leventje vergeleken met mijn leven in Nederland. De eerste weken was het dan ook vooral erg wennen. Alles is hier anders: de mentaliteit en het gedrag van de mensen, de omgeving, het leven op straat, de manier van werken, koken, en ga zo maar door. Ik woon nu bij Iris en Elias in huis en dit heeft mij geholpen bij mij steeds meer thuis te gaan voelen. Iris is een Nederlandse meid die is getrouwd met de Oegandese Elias. Na een werkdag kom ik nu fijn thuis in een huis in plaats van een hotelkamer.
Op de beide werkplekken gaat het goed.

Bij SYSCF hebben ze een grote opdracht van 4 complete keukens. De timmermannen en de studenten zijn hier dus druk mee bezig. Ondertussen werk ik op het kantoor aan wat verschillende projectjes. Ik ben bijna klaar met de flyer die kan worden gebruikt om de marketing te verbeteren. De komende tijd ga ik foto’s proberen te maken zodat de flyer ook echt up to date is. Verder hebben we alle spullen kunnen kopen die nodig waren voor de keuken. Als het goed is kan de kok dus vanaf komende week bij ons op het terrein komen koken. Het was vooral lastig dat de keuken was gebouwd en dat wij vervolgens pannen moesten vinden die in deze keuken passen. Er zijn hier geen standaard maten voor de pannen en het was maar een klein marktwinkeltje waar ze ook niet alles hebben. Daarnaast werk ik nu aan de voorraadlijst en ga ik waarschijnlijk focussen op het onderwijs van de studenten. Het uitvoeren duurt hier allemaal wat langer dan ik gewend ben en daardoor ligt mijn productiviteit ook wat lager. Maar, ik ben blij dat ik al kan werken aan deze projectjes!


In het ziekenhuis gaat het ook goed. Ik heb de afgelopen weken vooral veel meegekeken. Standaard consulten, keizersnedes, een bevalling, de apotheek en de zaalrondes; als ik wil mag ik overal meekijken. Het meekijken heeft mij vooral geholpen om de patiënten en de manier van werken te leren kennen. De houding van de patiënten is vergeleken met de Nederlanders namelijk heel anders: heel ingetogen, waardoor het soms lastig is om te achterhalen wat het probleem is en wat de patiënt graag als oplossing zou zien. Ook is de houding van de artsen en de andere medewerkers anders: ze werken gesimplificeerder en ze tonen niet altijd veel empathie. Doordat ik veel heb meegekeken heb ik kunnen zien op welke gebieden ik kan bijdragen aan verbetering. Ik ga mij bijvoorbeeld richten op het verbeteren van de structuur van de anamneses, het uitwerken hiervan en de overdrachten in de ochtend. Dit is nu namelijk vaak kort, niet volledig en niet overzichtelijk. Ook is er niet veel aandacht voor het mentale welzijn van de patiënt. Het is onderdeel van de cultuur dat hier niet veel over wordt gesproken maar dit heeft wel grenzen. Wanneer iemand in zijn leven vastloopt door mentale problemen, dan kan dit ook effecten hebben op het lichamelijke welzijn. Patiënten kunnen dan met lichamelijke klachten komen, terwijl de oorzaak misschien mentaal ligt. Ik ga samen met de artsen kijken naar hoe we dit kunnen verbeteren. Ook wil ik gaan focussen op het mentale welzijn van de jongeren. Zo ben ik vandaag op outreach naar een dorpje in de buurt gegaan. Daar hebben we met 40 tieners van een Child Development Centre gepraat over onderwerpen zoals alcohol- en drugsmisbruik, gedragsproblemen, kindermisbruik, rouw en trauma en slechte schoolresultaten. Het was voor de tieners maar ook voor mij een hele leerzame en bijzondere middag. Er wordt thuis niet veel aan opvoeding gedaan en de kinderen groeien niet altijd op in een veilige omgeving. Binnen een paar uur hebben wij nu veel informatie en ervaringen met de tieners kunnen delen en zij hebben kunnen delen wat niet goed gaat zodat hier oplossingen voor kunnen worden gezocht. Dit was een hele bijzondere en nuttige middag en ik kijk er naar uit om vaker aan zulke projecten mee te werken! Als laatste komen de infectieziekten zoals Malaria, Tyfus, H. Pylori, Brucellose en HIV veel voor. Door de kennis van de oorzaak en de overdracht hierover bij de medewerkers en de patiënten te vergroten hoop ik dat de besmettingen op individueel niveau iets kan afnemen.


Op geestelijk gebied gaat het ook steeds goed. De eerste weken was ik God een beetje kwijt. Het voelde een beetje alsof ik in m’n eentje op reis was. Maar, dit is gelukkig weer beter geworden! Ik lees veel bijbel, ik doe wat leesplannen en samen met een paar andere blanke vrouwen doen we bijbelstudie op de vrijdagochtend. Vooral dit laatste is heel fijn omdat we als blanke vrouwen toch iets meer op hetzelfde niveau zitten dan wanneer je met de locals over het geloof praat. Het is overigens wel heel fijn dat de meeste mensen hier geloven en dat er veel open over wordt gepraat. Op beide werkplekken beginnen we met een stukje bijbellezen en een gesprek hierover wat ik een heel fijn begin van de dag vind!


Kortom, ik voel mij hier steeds meer thuis en op de beide werkplekken gaat het goed. Ook heb ik al uitstapjes gemaakt naar de Sipi watervallen en naar de steden Kampala en Jinja. Het is erg leuk om het werken af te wisselen met het ontdekken van dit land! Vooral de natuur vind ik hier heel gaaf!
Ik heb al van een paar gemeenteleden een mailtje of een appje ontvangen, heel fijn en lief dat jullie zo meeleven! Dankjulliewel daarvoor! Hieronder vinden jullie een paar foto’s van de beide werkplekken en de omgeving. Als jullie vragen hebben of geïnteresseerd zijn in andere informatie, dan mogen jullie altijd contact met mij opnemen.

Zonnige groetjes,

Marjan

Protestantse Gemeenten Westerbork