Nieuwsbrief SOHB nov-17

Zondag 5 november stond de ZWO dienst in De Voorhof in het teken van het jaarproject de Stichting op de Hoogte van Bolivia. Hieronder de nieuwsbrief van de Stichting van november 2017:
 
"Beste donateurs, beste vrienden van onze stichting,
 
Het is even geleden dat we een nieuwsbrief schreven, daarom hierbij weer een update van het reilen en zeilen van onze projecten in Bolivia. De informatie is actueel omdat wij (Paulien Matze en Hans Geerse) afgelopen zomer onze oudste zoon hebben opgezocht die in Chili studeerde. De reis naar Chili hebben we gecombineerd met een werkbezoek aan de projecten van de stichting. Doel van het bezoek was uiteraard om onze betrokkenheid te tonen vanuit Nederland, om te kijken hoe de bijdragen van de stichting worden besteed en om samen na te denken over de toekomst van de projecten. Toen we op donderdag 10 augustus met flinke vertraging aankwamen bij de busterminal, stond daar de leiding van de drie projecten ons op te wachten: Julia en Victor, Naty (Florentino moest werken), Mónica en Gualberto. Het was fantastisch om weer terug te zijn en de ontvangst was hartverwarmend!
 


Por un Mundo Mejor - Muziekproject

Zaterdag 12 augustus waren we te gast bij Por un Mundo Mejor, het culturele muziekcentrum in de wijk Cosmos van El Alto. Nadat we Naty op donderdag al hadden gezien bij onze aankomst waren nu ook Florentino en hun zoon Luis present, evenals een aantal kinderen en (muzikale) jeugd. Het centrum is een groene oase (gras, bomen, bloemen) waar ruimte is voor muziek en dans.
Er waren allerlei muziekgroepen die optraden en een jong danspaar dat verschillende traditionele dansen uitvoerde, o.a. een prachtige dans uit Tarija, een departement dat 1000 km naar het zuiden ligt. Het is erg leuk dat ze muziek maken en dansen leren van andere bevolkingsgroepen uit het uitgestrekte land. Het gaat heel goed met het project. Florentino geeft veel muziekles in allerlei instrumenten, maar inmiddels heeft hij ook hulp van anderen. En Litzi, die de kinderen al jaren dansles geeft, was te zien op de nationale televisie. Ze doet mee aan een serie danswedstrijden in het tropische Santa Cruz. Ook Santa Cruz ligt bijna 1000 km van la Paz, richting het Oosten. Litzi is opgegroeid in El Alto en was een leerling op de school van Florentino. Ze heeft dus een geweldige ontwikkeling doorgemaakt.
        
Dit jaar hebben we geld beschikbaar gesteld voor een professionele muziekinstallatie (deels gift, deels renteloze lening). Het idee is dat ze deze installatie zelf kunnen gebruiken maar ook verhuren. Zo kunnen ze inkomsten genereren.
 
Later tijdens ons werkbezoek waren we te gast op de school waar Florentino als muziekleraar werkt. Hij was aan het oefenen met het harmonieorkest voor El día de la Bandera (‘de dag van de vlag’). Op die dag zijn overal optochten van schoolkinderen en natuurlijk wilden ze weer goed voor de dag komen. Het is geweldig om de inzet van Florentino te zien en ook van de kinderen die meedoen. Het moet allemaal natuurlijk na schooltijd. Ook deze school heeft veel groen, want het is een ‘ecologische school’ met een, zeker voor El Alto, prachtige tuin.
 
Onze indruk is dat het project goed draait en dat er steeds meer verbindingen zijn met jeugd van allerlei leeftijden, dus niet alleen met basisschoolleerlingen. Wel hoorden we later in ons bezoek dat Litzi niet meer doorgaat; haar carrière als danseres vraagt steeds meer tijd. We weten nog niet hoe ze dit gaan opvangen, maar dat horen we nog. Toen we er waren werd Litzi vervangen door een vriendin die ook dansles geeft, dus wellicht kan zij het overnemen.
 
En ‘als klap op de vuurpijl’ geeft zoon Luis ook nog bijles voor scholieren (wiskunde, scheikunde, etc). Hij geeft dus door wat hij leert op de universiteit. Kortom: ze zitten bepaalde niet stil bij ‘Por un Mundo Mejor’!
 


Irpañani - Kinderproject

Op zondag 13 augustus konden we de negende Aniversario (verjaardag) van Irpañani meevieren, dat was geweldig! We begonnen met een kerkdienst waaraan allerlei mensen meewerkten. Twee kinderen waren gastvrouw en gastheer, de Bijbellezing werd gedaan door één van hen, Julia (de directeur) begeleidde de zang, Juan Carlos Laura (nog een oud-collega van Paulien aan het ISEAT, een verrassing om hem te zien) deed de preek en Paulien mocht de zegen uitspreken. Ds. Victor zorgde dat alles in goede banen werd geleid.
 
Na de dienst waren er allerlei optredens, deels onder leiding van twee jong volwassenen die als vrijwilliger op de woensdagmiddag aan de kinderen toneelles geven. Er waren dus veel kinderen en ook veel ouders. Ook een groot aantal facilitadores die de kinderen helpen met hun huiswerk (dat zijn meestal studenten pedagogiek) en er waren zelfs een aantal facilitadores die inmiddels zijn afgestudeerd en Irpañani hebben verlaten.
 
Er waren ook een aantal heerlijke verjaardagstaarten, die we als SOHB hadden aangeboden. Die werden aan het eind pas aangesneden en stonden al die tijd te pronken op een tafel. Daar hebben heel wat mensen van gesmuld!
                                       
Irpañani werkt op twee locaties, Senkata en Santa Rosa. Beide locaties zagen er goed onderhouden uit. In Senkata zijn ruim 75 kinderen, verdeeld over 4 groepen. In Santa Rosa zijn er twee groepen, totaal ongeveer 20 kinderen. Bij Santa Rosa zijn er wel problemen geweest met een facilitadora, waardoor er nu minder kinderen zijn. Maar het aantal kinderen dat wordt opgevangen neemt inmiddels weer toe. 
   
Later in de week hebben we tijdens ons verblijf goede gesprekken gevoerd met de algemene leiding van Irpañani, met de leiding van de locatie Santa Rosa en ook met de facilitadores. De directie en de facilitadores geven aan dat het dankbaar werk is en dat ze echt van de kinderen houden. Dat kunnen we ook zien door de goede sfeer en doordat veel kinderen ook heel open zijn naar ons toe (terwijl we toch vreemde mensen voor hen zijn).
Het is ook bijzonder om te zien dat er steeds vaker vrijwilligers werken in het project (zoals de toneelgroep, maar ook studenten die een stage komen doen). Men vindt steeds meer de weg naar het project en ook de verbinding met de scholen in de omgeving is goed.
 
Wat we steeds van de ouders horen (en ook van de kinderen) is dat ze heel blij zijn met het project. Het is nog steeds verbluffend hoe de kinderen vooruit gaan door de begeleiding en de persoonlijke aandacht. Ook geven veel ouders, met name de alleenstaande moeders, aan dat ze veel minder gestrest zijn dan vóórdat hun kind werd opgevangen; doordat de kinderen bij Irpañani worden opgevangen, kunnen ze met een veel geruster hart aan het werk gaan. De ouders dragen ook steeds meer bij aan de kosten van de opvang van hun kinderen (inschrijfgeld, een bijdrage per maand en voedsel als aardappels, rijst en pasta), waardoor de betrokkenheid en het gevoel van ‘samen verantwoordelijk’ groot is. Ook draait het winkeltje in Senkata vrij goed (schoolspullen en ook snoepgoed, en ja… de ouders zijn akkoord met de verkoop van snoep, omdat hun kinderen dat anders toch bij de winkel om de hoek zouden kopen...) en uit deze inkomsten kunnen ook de maaltijden weer betaald worden, dus zo worden ze steeds meer zelfvoorzienend. 


De toekomst van Irpañani?

De directie wil graag doorgaan met het project en beseft ook dat de steun vanuit Nederland niet vanzelfsprekend is. We geven al enige tijd aan dat wij graag zouden zien dat Irpañani meer eigen inkomsten gaat genereren, zoals met het winkeltje. Daar hebben we goed over kunnen spreken. Het motto: ‘beter iemand leren vissen dan steeds weer een vis geven’ begrijpen ze heel goed. Inmiddels wordt ongeveer 13% van de begroting lokaal opgebracht (omgerekend is dat ongeveer 2000 Euro).
We hebben de leiding van Irpañani gevraagd om plannen voor het genereren van meer eigen inkomsten. Mogelijk kunnen we ze daarmee helpen, dat moet nog blijken. Wat ook goed is om te weten is dat Irpañani een ‘raad van bestuur’ heeft, waarmee regelmatig wordt overlegd door de leiding. Ook zijn er regelmatig vergaderingen met de facilitadores en ook met de ouders. Zo proberen ze samen de koers te bepalen. Ook de plannen voor de toekomst willen ze breed bespreken met alle betrokkenen. Wij wachten voor dit moment de voorstellen af. We hebben wel toegezegd dat ze ook in 2018 weer op onze steun kunnen rekenen. Hoe het daarna loopt hangt af van hun plannen en van onze inkomsten. 


Sartañani - Gemeenschapscentrum/vilt- en breiproject

Vrijdag 18 augustus waren we te gast bij Sartañani. Eerder die week hadden we Monica al een paar keer gezien, ze stond namelijk met een stand op een markt in La Paz, dichtbij ons appartement. Monica was daar meestal alleen dus we hebben haar een paar keer opgezocht, een aantal producten gekocht (want helaas verkocht ze weinig aan de voorbijgangers) en heeft Paulien haar ook een middag meegeholpen met de verkoop.
Met veel steun van SOHB (en Wilde Ganzen) is de infrastructuur van Sartañani in de afgelopen jaren gerealiseerd. Er zijn nu goede werkruimten voor het handwerken, een keuken, een groot afdak, kantoorruimten, keuken en toilet. In de tweede fase is er ook een grote zaal bijgekomen. Die wordt vooral gebruikt voor de opvang van ouderen, voor twee muziekgroepen (een groep ouderen liederen in het Aymara zingen en een groep jongeren).
 
Ook is er ruimte voor een kinderopvang. Daarvoor is er ook al een inventaris aangeschaft. Kinderen van vrouwen die bij Sartañani werken kunnen daar worden opgevangen. Echter, het blijkt nu dat je niet zomaar een kinderopvang mag beginnen. Vanuit de overheid is men kritisch omdat men wil voorkomen dat kinderen niet goed worden behandeld. Op zich is het natuurlijk goed dat er controle is, maar voor Sartañani geeft dat dus wel extra rompslomp. Naast ruimte voor kinderen wordt ook jeugd opgevangen (zie het verhaal van Pedro in het kader). Het is allemaal heel kleinschalig, maar het raakt ons steeds weer hoe Gualberto en Monica telkens manieren zoeken om zorg te bieden in de wijk waar ze wonen. Het gebouw dat ze nu hebben biedt daartoe ook heel veel mogelijkheden, dus we denken dat dit alleen nog maar verder zal gaan groeien.

 
  
Pedro (niet zijn echte naam) is 17 jaar. Hij speelt sinds een paar maanden mee in de muziekgroep van Sartañani. Voor die tijd ging het heel slecht met hem, hij dronk te veel en gebruikte drugs met zijn vrienden. Tito, de oudste zoon van Gualberto en Monica, nodigde hem uit voor de jeugdgroep en leende hem een basgitaar. Hij bleek veel talent te hebben en inmiddels speelt hij wekelijks in de groep en heeft hij zijn oude vriendengroep verlaten.
 
  


Onze steun voor Sartañani in 2017

Voor 2017 willen we een bijdrage geven zodat de buitenmuren kunnen worden afgewerkt. Dat voorkomt dat de muur door de regen wordt aangetast. Verder zullen we voorlopig niet veel meer bijdragen. Wel blijft het heel belangrijk om producten (vilt, breiwerk) te verkopen, want de verkoop in het binnenland is heel onregelmatig.
 


Tot slot

Wat we hebben ervaren is dat de projecten goed lopen en dat er de afgelopen jaren, kwantitatief én kwalitatief, veel groei is geweest. Wél zien we ook dat het de leiding en andere betrokken bij de drie projecten veel inspanning kost. Zeker bij Julia (directora van Irpañani) en bij Gualberto en Monica merk je dat de verantwoordelijkheid veel energie kost en soms méér op hen drukt dan je zou willen. We hebben daarom aangegeven dat ze op onze steun kunnen blijven rekenen en dat het verwerven van meer (financieel) draagvlak binnen Bolivia geleidelijk kan plaatsvinden. We blijven de komende jaren dus zeker met hen meedenken, meeleven en meedoen!
Voor ons is het bezoek een bevestiging geweest van de zorgvuldigheid waarmee de projecten worden geleid. En de reacties van alle de betrokkenen die worden bereikt tonen aan dat de projecten ook echt werken en kinderen en volwassenen meer kansen bieden om hun leefsituatie werkelijk te verbeteren. Dat is inspirerend, hartverwarmend en daarvoor zijn we ook zeer dankbaar. We hebben grote bewondering en respect voor Florentino en Naty, Julia en Victor en Gualberto en Mónica, en alle mensen die in hun projecten meewerken. Daarnaast is ook een dankwoord aan u als vrienden en donateurs van de stichting op zijn plaats: samen met de inzet van de lokale partners draagt dit bij aan een beter leven voor de mensen in El Alto.
 
Met hartelijke groet,
 
Het bestuur van Stichting Op de hoogte van Bolivia"